Autorzy 2016

nina_dragicevic_small  Nina Dragičević (ur. 1984) – interdyscyplinarna artystka i krytyk, także działaczka na sprawę praw obywatelskich. Autorka powieści Kdo ima druge skrbi (Kto ma inne zmartwienia, 2014) i tomu eseistycznego na temat różnicy płciowej i seksualnej w sztukach dźwiękowych (2016). W 2016 r. wydała debiut muzyczny, album Parallellax (wydawnictwo Kamizdat, 2016). Jedna z założycielek pierwszego zespołu kobiet DJ w Słowenii, Female’s’cream. Dyrektor programowy Parady Równości (Parada ponosa) w Lublanie, a w 2013 r. koordynator festiwalu Dzielnica Lesbijska (Lezbična četrt). W 2012 r. zaprojektowała okładkę książki amerykańskiej pisarki i działaczki Audre Lorde Zami: novo črkovanje mojega imena (Zami: Nowa pisownia mojego imienia), a w 2014 okładkę tomu poetyckiego Natašy Velikonja, Ostani (Zostań). Publikuje w czasopismach Lesbo, Odzven i Nova Muska, współpracuje z RTV Slovenija, Radio Študent i gazetą Delo, jej polemiki znajdują się w monografii Natašy Velikonja i Tatjany Greif Lezbična sekcija LL: kronologija 1987–2012 s predzgodovino (Lesbijska sekcja LL: chronologia 1987–2012 z prehistorią).

Vesna Lemaic_smallVesna Lemaic_small  Vesna Lemaić (ur. 1981) – pisarka pisząca w języku słoweńskim. Na scenę literacką wstąpiła w 2008 r., wydając tom opowiadań Popularne zgodbe (Popularne historie), za który otrzymała trzy nagrody. Następnie opublikowała powieści Odlagališče (Wysypisko, 2010) i Kokoška in ptiči (Kura i ptaki, 2014). Napisała także słuchowisko Podpotnik dla Radia Słowenia. Opowiadanie Bazen zostało opublikowane w antologii Best European Fiction 2014. Uczestniczy w nieformalnej inicjatywie „Uniwersytet Lesbijsko-Feministyczny” (Lezbično-feministična univerza). Prowadzi warsztaty pisania trash. Jej teksty są przetłumaczone na kilka języków obcych.

tibor-hrs-pandur_small  Tibor Hrs Pandur (ur. 1985) – poeta, tłumacz, dramatopisarz, redaktor czasopisma I.D.I.O.T. i Stowarzyszenia Paraliterackiego „I.D.I.O.T.” oraz jeden z inicjatorów międzynarodowego festiwalu „Literodrom” (Cankarjev dom w Lublanie). Autor dramatu Sen 59 (Teatr Glej, 2008), za który w 2013 r., w ramach festiwalu 43. tygodnie słoweńskiego dramatu, otrzymał Nagrodę dla młodego dramatopisarza, oraz książek poetyckich Enerđimašina, knjiga I (Enerdżymaszyna, Książka I, 2010) i Notranje zadeve, knjiga II (Sprawy Wewnętrzne, wydanie w 2017 r.).

A_Jovanovski_foto Mojca Pišek_small  Alenka Jovanovski (ur. 1974) – poetka, eseistka, krytyczka literacka, redaktorka i tłumaczka. W roku 2012 zadebiutowała jako poetka tomikiem wierszy Hlače za Džija (Spodnie dla Dżi). Jako krytyczka i eseistka komentuje współczesną słoweńską poezję, a jako redaktor współpracowała ze Stowarzyszeniem Pisarzy Słoweńskich, redagując serię Litterae Slovenicae. Otrzymała nagrodę im. Stritara przyznawaną przez Stowarzyszenie Pisarzy Słoweńskich dla młodych krytyków oraz nagrodę Vitez(inja) poezije (Rycerz/Rycerka Poezji) za najlepszy wiersz roku 2004. Prócz książkowych wydań przekładów poezji Cesare’a Pavese’a (współautorstwo Gašper Malej) i prozy Itala Calvina jest również autorką monografii z dziedziny literaturoznawstwa Temni gen: estetsko skozi prizmo mističnega izkustva (Ciemny gen: estetyczne przez pryzmat doświadczenia mistycznego, 2001). Jej wiersze w tłumaczeniu Agnieszki Będkowskiej-Kopczyk ukazały się w antologii Portret kobiecy w odwróconej perspektywie: 12 poetek z Czech, Słowenii, Ukrainy (FA-art., 2013).

Vida-Mokrin-Pauer_small Vida Mokrin – Pauer (1961) – poetka, pisarka książek dla dzieci i dorosłych, krytyk literacki, publicystka, autorka performansów; prowadzi kursy pisania twórczego. Studiowała literaturę porównawczą i bibliotekoznawstwo. Autorka siedemnastu książek o wieloznacznych tytułach, z czego osiem to tomiki poetyckie dla dorosłych: Mik (Wdzięk, 1988), Pasti v slasti (Upaść w rozkoszy, 1992), Narcisa v vodi (Narcyza w wodzie, 1992), Krili v kletki (Dwa skrzydła w klatce, 1997), Lesketanje k-resnič-kam (Lśnienie robaczkom świętojańskim, 2002), Modrice (Mądre kobiety, 2004), Upoštevaj kvante! (Szanuj kwanty!, 2007), Poleti, poleti! – 108 pesmi na kartah za uvidevanje (Poleć, poleć! – 108 wierszy na kartach do zrozumienia, 2009; książka i płyta kompaktowa z audiobookem z muzyką i efektami dźwiękowymi), cztery to tomiki z poezją dla dzieci: Jezik v ušesu (Język w uchu, 1991), Mačke so modre (Koty są mądre, 2000), VESELJE za otroke in odrasle (RADOŚĆ dla dzieci i dorosłych, 2006; książka i płyta kompaktowa z audiobookem z muzyką i efektami dźwiękowymi), Živ, živ, živalice! (Hej, hej, zwierzaczki, 2010), a dwie to satyryczne powieści epistolarne, napisane wspólnie z przyjaciółmi: Trio Tripičje: Fukljica (Trio Trzykropki: Pieprzyczka, 1997) i Trio Triritke: Spolitika (Trio Trzydupeczki: Spolityka, 1999).
Mieszka w Novej Goricy.

Iztok Osojnik_foto Brunon Bielecki_small  Iztok Osojnik (ur. 1951) – pisarz, antropolog, historyk, komparatysta, filozof, poeta, malarz, eseista, tłumacz, alpinista, podróżnik i przewodnik turystyczny. W latach 1997–2004 był dyrektorem Międzynarodowego Festiwalu Literackiego Vilenica, organizowanego przez Stowarzyszenie Pisarzy Słoweńskich. Jest inicjatorem różnego rodzaju projektów kulturalnych, współzałożycielem ruchu anarchistycznego Garbage Art (Kioto) i muzycznego Papa Kinjal Band, Hidrogizma, założycielem innych ważnych instytucji kultury oraz pomysłodawcą festiwali (Galerija Equrna, Trnovski terceti, Pogovori v Vili Herberstein, Vilenica, Revija v reviji, Zlati čoln i inne). W 1977 roku ukończył studia z zakresu literatury porównawczej na Uniwersytecie w Lublanie. Studia doktoranckie odbył w Osace w Japonii. W 2011 roku uzyskał doktorat z antropologii historycznej na Uniwersytecie Primorskim w Koprze. Do tej pory opublikował 28 autorskich tomików, ostatnio Kosovel in sedem palčkov (Kosovel i siedem krasnoludków, 2015), Poročena na rdeče (Poślubieni w czerwieni, 2012) i ***asterisk (***asterysk, 2011); pięć powieści, ostatnio Svinje letijo v nebo (Świnie lecą do nieba, 2012); trzy zbiory esejów, ostatnio Symposia: štiri razprave o slovenski poeziji in ena o Dušanu Pirjevcu (Symposia: cztery rozprawy o słoweńskiej poezji oraz jedna o Dušanowi Pirjevcowi, 2015)  i opracowań oraz historyczno-antropologiczną monografię Somrak suverenosti: Tanatalna politika oblasti (Zmierzch suverenności: Tanatalna polityka władzy, 2013). W Polsce ukazał się książkowy wybór jego wierszy Spodnie na niebie (tłum. Marcin Warmuz, Instytut Mikołowski 2012). Prowadzi Międzynarodowe Warsztaty Poetycko-Translatorskie „Złota Łódź”, Letnią Rezydencję Literacką Vermont College w Słowenii i wiele innych międzynarodowych projektów literackich. Jego książki opublikowano w ponad 25 językach. Za swoje dzieła otrzymał liczne nagrody krajowe i zagraniczne: Nagrodę im. Simona Jenka – dla najlepszego poety roku (1997), Nagrodę Veroniki – za najlepszy tomik poetycki roku (1998), Nagrodę im. Otona Župančiča – przyznawaną dla wybitnych twórców kształtujących kulturę słoweńską i dostrzeżonych także za granicą (1992), Międzynarodową Nagrodę Literacką KONS (2011), włoską Nagrodę Friuli-Wenecji Julijskiej za Poezję (2002) oraz chorwacką Nagrodę im. Hanibala Lucicia (2004).

TJamnik3_foto Krzysztof Puchyra_small  Tatjana Jamnik (ur. 1976) – poetka, pisarka, tłumaczka, redaktorka, nauczycielka języka słoweńskiego jako obcego, redaktor i wydawca literatury pięknej i humanistyki. Autorka tomiku poetyckiego Brez (Bez, 2009). Jej wiersze i opowiadania zostały opublikowane w słoweńskich i zagranicznych pismach literackich oraz przetłumaczone na język angielski, czeski, francuski, chorwacki, japoński, niemiecki, polski, słowacki i serbski. Tłumaczy literaturę polską (A. Wiedemann, S. Lem, M. Witkowski, D. Masłowska, P. Bednarski, J. Franczak, A. Tuszyńska) i czeską (A. Berková, M. Urban, P. Brycz, L. Fuks, R. Denemarková, R. Sikora, E. Bondy, J. Katalpa), przetłumaczyła także monografię naukową A. Będkowskiej-Kopczyk. Laureatka Nagrody dla Najlepszego Młodego Tłumacza (2009). Pomysłodawczyni i główna organizatorka Festiwalu „Złota Łódź”, współorganizatorka Międzynarodowych Warsztatów Translatorskich w Bielsku-Białej oraz prezentacji słoweńskich autorów za granicą. Współzałożycielka (razem z Tają Kramberger i Barbarą Korun) Międzynarodowej Nagrody Literackiej KONS. Prowadzi Stowarzyszenie Kulturalno-Artystyczne im. Policy Dubovej.

Jure Detela_small  Jure Detela  (1951–1992) – poeta, pisarz i eseista. Studiował historię sztuki na Uniwersytecie w Lublanie. Był wybitnym ekspertem z dziedziny historii sztuki i krytykiem literackim.  W latach 70-tych był aktywnym współuczestnikiem ruchów awangardowych. W 1979 r. wraz z Iztokiem Osojnikiem i Iztokiem Saksidą ogłosił Manifest podrealistyczny. Wydał tomy poetyckie Zemljevidi (Mapy, 1978) i Mah in srebro (Mech i srebro, 1985) oraz powieść Pod strašnimi očmi pontonskih mostov (Pod strasznymi oczami mostów pontonowych, 1988). Był wizjonerem i nieustraszonym bojownikiem o prawo do życia dla wszystkich istot żywych. Żył i tworzył w Lublanie.

  • Jure Detela: Wiersze (wybór z polskiego wydania tomu Mech i srebro, 2014; tłum. Karolina Bucka Kustec)

Srecko Kosovel_small  Srečko Kosovel (1904–1926) – poeta, eseista i publicysta, jeden z najwybitniejszych twórców słoweńskich XX wieku. Studiował slawistykę, romanistykę i filozofię na Uniwersytecie w Lublanie. Swoje utwory publikował w wielu czasopismach i recytował na spotkaniach literackich. Zmarł, mając dwadzieścia dwa lata, na zapalenie opon mózgowych, zanim zdążył wydać swój debiutancki tomik Zlati čoln (Złota łódź). Większość jego twórczości została wydana pośmiertnie; najbardziej nowatorskie (tzw. konsy i całki) ukazały się dopiero w 1967 r. w redakcji Antona Ocvirka. Wiersze Kosovela wpisując się w awangardowe nurty sztuki, takie jak konstruktywizm, dadaizm, futuryzm oraz surrealizm, wywarły duży wpływ na współczesną sztukę słoweńską, a jego postulat, by człowieczeństwu nadać na powrót rangę najwyższej wartości, nie traci na aktualności.

  • Srečko Kosovel: Wiersze (z książki Kalejdoskop: Izbrane pesmi/Wiersze wybrane, tłum. Karolina Bucka Kustec, KUD Police Dubove, Instytut Mikołowski, 2012)

Saša Vegri_small  Saša Vegri (1934–2010), a właściwie Albina Vodopivec, z domu Doberšek, urodziła się w Belgradzie. Skończyła gimnazjum w Celju, po czym uczęszczała do szkoły rzemiosł pięknych. Po zakończeniu edukacji przez krótki czas pracowała jako kreślarka w urzędzie geodezji w Lublanie. W roku 1955 rozpoczęła studia historii sztuki na Uniwersytecie w Lublanie. W latach 1961–1967 wykonywała wolny zawód pisarki, po czym zatrudniła się jako bibliotekarka i do emerytury pracowała w lublańskich bibliotekach. Była członkinią Związku Pisarzy Słoweńskich. Wydała następujące tomiki poetyckie: Mesečni konj (Księżycowy koń, 1958), Naplavljeni plen (Napławiony łup, 1961), Zajtrkujem v urejenem naročju (Śniadam w stabilnych objęciach, 1967), Ofelija in trojni aksel (Ofelia i potrójny aksel, 1977), Konstelacije (Konstelacje, 1980) i Tebi v tišino (Tobie w ciszę, 2001). Publikowała także literaturę dla dzieci: ilustrowaną opowieść Jure Kvak-Kvak (Jurek Kum-Kum, 1975) i zbiory wierszy: Mama pravi, da v očkovi glavi (Mama mówi, że w głowie taty, 1978), To niso pesmi za otroke ali kako se dela otroke (To nie są wiersze dla dzieci, czyli jak się robi dzieci, 1983) oraz Kaj se zgodi, če kdo ne spi (Co się wydarzy, jak ktoś nie śpi, 1991). Oprócz tego publikowała artykuły z dziedziny literatury dla młodzieży i bibliotekarstwa (zwłaszcza w kontekście książek dla młodzieży) oraz tłumaczenia liryki serbskiej, chorwackiej i macedońskiej. Jej wiersze zostały przetłumaczone na 13 języków. Otrzymała jugosłowiańską Nagrodę Młodości (1962), Nagrodę im. Frana Levstika (1979) i Plakietkę im. Primoža Trubara (1987).

© Wszelkie prawa zastrzeżone.
Wszystkie teksty umieszczone na tej stronie internetowej zostały opublikowane za zgodą autorów i tłumaczy i są objęte ochroną zgodnie z ustawą o prawach autorskich.

http://issuu.com/kudpolicedubove/docs/pl_bernarda_jelen_wiersze